Neuropathie.

Ik herinner mij nog goed dat ik met Brechtje een gesprek had over waarom mijn behandeling een einde had. Waarom ik niet meer dan twaalf kuren mag krijgen. Tot dat gesprek had ik, voor mijn gevoel, amper bijwerkingen terwijl ik wel de zwaarst mogelijke chemotherapie kreeg. Met een triomfantelijk gevoel hadden wij zoiets van "ga maar door tot het einde van 2026 met deze behandeling".

Inmiddels zijn de doseringen van de medicatie van mijn kuren al twee keer naar beneden bijgesteld. Waarom? Neuropathie.

Inmiddels heb ik schade aan mijn zenuwen in mijn handen, benen en voeten. Dat is namelijk wat het is.

Hoe het voelt? Ik zou het omschrijven als het gevoel dat je krijgt als een van je ledematen slaapt en er net weer bloed heen gaat. Of nog makkelijker: een (lichte) tinteling. Het begon al vrij snel bij mijn rechter grote teen. En daar bleef het heel lang bij. Inmiddels tintelen mijn vingertoppen van beide handen continu. Is het gevoel ook in mijn benen aanwezig vanaf mijn knieën ongeveer en wordt het erger hoe langer je komt.

Vanaf halverwege mijn voet tot aan mijn tenen is het ook wel op zijn heftigst. Hoewel het gevoel niet het vervelendste is, is het wel lastig dat ik af en toe moeite heb om mijn evenwicht te bewaren.

En nu weten wij dus waarom ik maar twaalf kuren kan krijgen. Morgen is het alweer tijd voor de een na laatste. De spanning begint te stijgen.

De omvang van mijn buik neemt langzaam weer toe. Ik hoop dat het een welvaartsbuikje is, maar ik vrees toch ook voor vocht. Een bijproduct van de uitzaaiingen op mijn buikvlies. En dat kan ook impliceren dat ze niet zo stil staan als we hopen. Met alle gevolgen van dien...

En deze kuur gaan mijn ouders mee.

Pap & mam, ik vind jullie heel dapper. Ik kan me geen voorstelling maken van hoe het is om je kind kanker te zien hebben. Jullie helaas wel. Ik hou van jullie!