Stoppen met dat wat mij in leven houdt

Ik moet stoppen met dat wat mij in leven houdt. Ja, je leest het goed. Ik moet stoppen met dat wat mij in leven houdt.

Beslissingen die jij hopelijk niet hoeft te nemen, of een situatie die jij nooit mee gaat maken. Maar ik moet dus stoppen met mijn chemotherapie. Sinds 4 januari 2026 ben ik in behandeling en nu, twaalf behandelingen verder, is de tijd gekomen om er mee te stoppen. Over de neuropathie heb ik het al gehad. Dat is reden een. De andere reden is dat er een limiet van twaalf kuren zit op deze chemotherapie. Gewoon omdat dus.

De realiteit komt weer keihard binnen. En dan vooral de onzekerheid. Het is niet een nieuwe functie waarvoor je afgewezen wordt, of een huur-/koophuis dat aan je neus voorbij gaat. Het is het mijn leven waar het om gaat. Want, wat nu? Ik word gedwongen de grote onzekerheid met vol vertrouwen in te stappen. En dat is moeilijk.

Heel moeilijk.