Accepteren wat ik niet meer kan
ABSTRACT
Over de rolstoel, mijn jongens en het loslaten van controle
Een van de dingen die ik het moeilijkste vind is accepteren dat ik niet alles meer kan.
Gister heb ik voor het eerst een rondje in een rolstoel gezeten. Het voelt alsof ik die hoor te duwen.
De afgelopen twee dagen hebben Olaf en Marijn, mijn jongens, hier geslapen, iets dat ik niet meer in mijn eentje kan. Brechtje heeft voor ons drieën gezorgd.
En waarschijnlijk was dit ook een van de laatste keren dat de kinderen, tot na de chemo, bij mij hebben kunnen slapen.